ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ από τις πιο σοβαρές μορφές εκδήλωσης της βίας, τόσο σε νεαρές όσο και σε εφηβικές ηλικίες. Είναι γνωστό πως η κακοποίηση και ιδιαίτερα η κακοποίηση των παιδιών, απορρέει από παράγοντες τόσο κοινωνικούς όσο και πολιτισμικούς, ενώ αντίστοιχα μπορεί να επηρεασθεί ταχύτατα από τα πρότυπα αλλά και τις αξίες της εκάστοτε κοινωνίας, αναφορικά με τον τρόπο τον οποίο οι οικογένειες πρέπει να «μεγαλώνουν» και να αναθρέφουν τα νεαρά μέλη τους. Όλα τα παιδιά χρήζουν φροντίδας αλλά και προστασίας από τους γονείς τους. Ωστόσο, πολλά είναι τα παιδιά τα οποία καθημερινά ανά τον κόσμο έχουν «πέσει» ή πέφτουν θύματα οποιοσδήποτε μορφής κακοποίησης. Η κακοποίηση αυτή μπορεί να περιλαμβάνει είτε βλάβες σωματικές, είτε σεξουαλική κακοποίηση, είτε παραμέληση. Εν κατακλείδι, πλέον η κοινωνία δεν είναι σε θέση να «ανεχθεί» τις οικογένειες που «βλάπτουν» και συμπεριφέρονται με βίαιο τρόπο στα παιδιά τους. Έτσι λοιπόν έχει καταστήσει σαφές το γεγονός πως και τα παιδιά έχουν δικαιώματα σε σχέση με τις μορφές που θεωρούνται αποδεκτές ως προς την ανατροφή αλλά και τη φροντίδα τους. Τέλος, η παιδική κακοποίηση στη χώρα της Ελλάδας, έχει χαρακτηρισθεί ως η παραμέληση ή η άσκηση της βίας από άτομα όπως μπορεί να είναι ένας γονιός, ένας δάσκαλος κλπ. Μέσα από διεξαγωγές πολλών ερευνών έχει προκόψει ότι ο αριθμός των παιδιών που κακοποιούνται αγγίζει τις 28.000. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως, ορισμένοι παράγοντες που μπορεί να πυροδοτούν την πρόκληση της παιδικής κακοποίησης μπορεί να συσχετίζονται με την ψυχοπαθολογία του εκάστοτε θύτη, είτε να είναι οικονομικοί είτε και κοινωνικοί. Καθημερινά, εκατοντάδες χιλιάδες νεαρά άτομα και παιδιά τόσο με ειδικές ανάγκες όσο και χωρίς, βιώνουν την κακοποίηση. Η εκδήλωση της κακοποίησης έχει τέσσερις διαφορετικές μορφές οι οποίες είναι: • Ησωματική κακοποίηση: Αυτού του είδους η μορφή κακοποίησης είναι εξίσου επικίνδυνη, για το λόγο ότι ένα νεαρό άτομο δεν έχει την ίδια σωματική δύναμη με ένα μικρό παιδί, γεγονός που σημαίνει ότι εύκολα μπορούν να κακοποιηθούν σωματικά. Ορισμένα παραδείγματα αποτελούν είτε ένα χαστούκι, είτε το τράβηγμα των μαλλιών, είτε το τσίμπημα, είτε κάποια «ελαφριά» γροθιά, είτε ακόμη και δυνατές γροθιές αλλά και εγκαύματα κατά μήκος του σώματος. •Ησυναισθηματική/λεκτική κακοποίηση: Η περίπτωση της συναισθηματικής κακοποίησης χαρακτηρίζεται από «κινήσεις» όπως είναι, οι ταπεινωτικοί χαρακτηρισμοί, η «απουσία» της τρυφερότητας ιδιαίτερα από τη μητέρα, η «απειλή για εγκατάλειψη, η βίαιη συμπεριφορά, αλλά επίσης και άσχημοι χαρακτηρισμοί. • Η σεξουαλική κακοποίηση: Αυτού του είδους η κακοποίηση, αποτελεί ένα φαινόμενο ιδιαίτερα συχνό στις μέρες μας. Συνήθως λαμβάνει χώρα, στο οικογενειακό περιβάλλον όπως από τον ίδιο το γονιό ή από κάποιο συγγενή, είτε από άτομα στο εξωτερικό περιβάλλον όπως, αγνώστους, εκπαιδευτικούς ή και γείτονες. Ορισμένα «χαρακτηριστικά» αναγνώρισής της είναι, ο βιασμός, τα «αγγίγματα», ανάδειξη πορνογραφικού υλικού στα παιδιά και επαφή των γεννητικών οργάνων. • Η παραμέληση: Αυτή η μορφή της κακοποίησης, θεωρείται το να μην μπορεί κάποιος να καλύψει τις απαραίτητες ανάγκες ενός ατόμου. Τόσο η ευημερία όσο και η ανάπτυξη, αποτελούν δύο τομείς οι οποίοι εμπεριέχουν την εκπαίδευση, την ιατρική περίθαλψη, τη διατροφή, τη στέγαση και την ένδυση. Επιπρόσθετα, η απουσία της στοργής και της αγάπης και φυσικά η εγκατάλειψη, είναι χαρακτηριστικά τα οποία υπάρχουν σε πα- ραμελημένα παιδιά. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες αποτελούν μια «απροστάτευτη» και ίσως παραγκωνισμένη ομάδα του κοινωνικού συνόλου. Οι μορφές της αναπηρίας τις οποίες μπορεί να εμφανίσουν τα παιδιά είναι πολλές και διαφορετικές. Έχει καταστεί σαφές το γεγονός ότι, η συχνότητα με την οποία τα πα ιδ ιά με ειδικές ανάγκες, είναι επιρρεπή ως προς τον κίνδυνο κακοποίησης, η οποία είναι ιδιαιτέρως αυξημένη στις μέρες μας. Κανείς όμως έως τώρα δεν έχει καταφέρει να προσδιορίσει για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό. Ωστόσο, υπάρχουν θεωρίες οι οποίες ομαδοποιούν τους λόγους για τους οποίους, η αναπηρία αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα έκθεσης σε κίνδυνο. Οι θεωρίες αυτές κατηγοριοποιούνται σε αυτές, οι οποίες έχουν άμεσες αλλά και σε αυτές που έχουν έμμεσες επιδράσεις. Η πρώτη κατηγορία αφορά στις άμεσες επιδράσεις των πα ιδιών με ειδικές ανάγκες, τα οποία δεν έχουν τη ικανότητα αποστασιοποίησης από τους «δράστες». Για το λόγο αυτό, είναι και αρκετές οι περιπτώσεις κατά τις οποίες κακοποιούνται με διάφορους τρόπους. Η δεύτερη κατηγορία που αφορά στις έμμεσες επιδράσεις, έχει να κάνει με το γεγονός ότι, τα παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στην καθημερινή ζωή τους, κάνο- ντάς τα, να μη μπορούν να «φέρουν αντίρρηση» ή να κάνουν κάποια ένσταση στον εκάστοτε δυνητικό δράστη. Επιπρόσθετα, κυριαρχεί η άποψη πως τα τελευταία χρόνια, τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, λόγω του κοινωνικού αποκλεισμού που υφίστανται, στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν φίλους και να ενταχθούν σε παρέες συνομηλίκων τους, καταφεύγουν σε διάφορες ενέργειες για να το πετύχουν. Τέτοιες ενέργειες είναι, το να ευχαριστούν με διάφορους τρόπους τους γύρω ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ |*7
RkJQdWJsaXNoZXIy NDIzNzk3