Τεύχος 2018 10 310

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ I Επιπλέον, η συμπ εριφορά κά θ ε ατόμου βασ ίζετα ι στα συ­ να ισθήματα, σ τις α ισ θ ή σ εις κ α ι στην δ ιά θ εσ η του. Ένα συ­ να ίσθημα ε ίν α ι ένα σύμπ λεγμα α ντιδράσ εω ν με ταυτόχρονη ύπαρξη εμπ ειρ ία ς, σ υμπ ερ ιφ ο ρ ικώ ν κ α ι ψ υ χο λο γικώ ν σ το ι­ χ είω ν τα οποία μ α ζί με τις προσωπ ικές προσπάθειες στο­ χ εύ ο υ ν στην συνύπαρξη μ ε τη κ ά θ ε προσωπική κατάσταση. Κατά τον V anden (2006) αυτή η συνύπαρξη υπάρχει χω ρίς ιδ ια ίτε ρ η προσπάθεια κ α ι ε ίν α ι ε ίτ ε θ ε τικ ή ε ίτ ε αρ νη τική . Α ντιθ έτω ς ο B a ch a rd (2001) υπ οσ τή ρ ιξε ό τι η σ υ να ισ θ η ­ μα τική δ ια δ ικασ ία λ ήψ η ς απόφασης μ ε τρ ιέ τα ι με βάση την έμπ νευση κα ι ό χ ι τη λο γική . Τα συνα ισθήμα τα ε ίν α ι μια κατάσταση α να ζή τηση ς που απ ορρέει από τις επ ιθ υ μ ίε ς κα ι τα α ισθήματα. Ε ίνα ι σ ημα ­ ντικό να γ νω ρ ίζο υ μ ε ό τι το σ υνα ίσ θημα δ εν ε ίν α ι χρήσ ιμο μόνο για να μπ ορ εί να ξεχω ρ ίσ ε ι κάπ ο ιο ς το επ ιθ υμ η τό από το μη επ ιθυμητό. Οι δ ια θ έ σ ε ις δ ια φ έρ ο υ ν από τα σ υνα ισ θή ­ ματα με βάση το γεγο νό ς ότι ε ίν α ι λ ιγό τερ ο ο λισ τικές, συχνά λιγό τερο έντο νες, αλλά ε ίν α ι δ ια ρ κ είς . Η δ ιά θ εσ η ε ίν α ι μια εσω τερ ική υ π ο κ ειμ εν ικ ή κατάσταση, αλλά συχνά μπ ορεί να σ υνα χθ εί από τη ν εξω τερ ικ ό τη τα του ατόμου, τη στάση του σώματος κα ι τη ν έκφ ρ α σ η (T ripathi. 2015). Π ρ ο κειμ ένο υ να α να λυ θ εί η συμπ εριφορά , ο H o n -S n ir κ α ι οι σ υνερ γά τες του (2012) πραγματοποίησαν μια δ ια δ ι­ κτυακά έρ ευνα στους επ ενδ υ τές του Ισραήλ προσπαθώντας να αναλύσουν τις επ ιπ τώσ εις τω ν πέντε προκαταλήψ εω ν συ­ μπ εριφ ορά ς (διάθεση, S ta tm a n & S h e frin . 1985, η αντιπρο­ σωπ ευτικότατα (Fabre, 2009, υπ ερα ξιοπ ισ τία των α νθρώ ­ πων, το πλήθος, O lsen, 2008, η α το μ ικ ή προκα τά ληψ η ε κ των υστέρων, K lin g e r & Kudryavtsev, 2010). Βρήκα ν ότι, οι πιο έμπ ειρ ο ι επ ενδυ τές επ ηρ εά ζο ντα ι λιγό τερο από τα πρό­ τυπα συμπ εριφοράς, καθώ ς κ α ι ότι οι επ α γγελμα τίες δ ια χ ε ι­ ρισ τές χ α ρ τοφ υ λα κίω ν σ υμπ ερ ιφ έρ ο ντα ι πιο παράλογα από μη επ α γγελμα τίες επ ενδυτές. Επιπλέον, ο Odean (1998) ε ξ ε ­ τάζοντας τις επ ιδ ρ άσ εις τη ς υπ ερ -εμπ ισ τοσ ύνη ς β ρ ή κε ότι η υπ ερ-εμπ ισ τοσ τύνη επ η ρ εά ζει τον ό γκο τω ν συναλλαγών, μ ειώ νει την α ναμενόμενη χρησ ιμότητα των εμπόρων, αυξάνει το βάθος τπς αγοράς ενώ ο ι έμπ οροι μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα των τιμών. Επιπλέον, τα ερ εθ ίσ μα τα μπορούν να επ ηρ εάσουν τις ε σ ω τε ρ ικ έ ς ψ υ χ ο λ ο γ ικ ές δ ιερ γ α σ ί­ ες μ ε την ενεργοπ οίηση η θ ικώ ν προτύπων που επ ηρεά ζουν την κα τηγοριοπ οίηση τω ν ηθικά αμφ ιλεγόμ ενω ν κατασ τάσεω ν (Jain, 2015). Επιπλέον, παράγοντες όπως τα χαρ α κτη ­ ριστικά της προσωπικότητας, το μ έγεθ ο ς της ομάδας, η αβ εβα ιότητα φ α ίν ετα ι να έχου ν δ ιφ ο ρ ο ύ μ ενες έννο ιες, αλλά την ίδια σ τιγμή έχ ο υ ν μια ισχυρή επ ιρροή η κά θε μία, κατά τη δ ια δ ικασ ία τη ς δ η μ ι­ ουργία ς ο μα δ ική ς απόφασης. Τα αποτελέσματα της απόδοσης τη ς ομάδας μπ ορεί να π ο ικίλου ν ανάλογα με τη φύση τη ς εργασ ία ς (S teelm an, 2004). Επιπλέον, «Τα χαρ α ­ κτηρ ισ τικά τη ς προσωπ ικότητας - Big Five», απ ο κα λούμ ε- να κα ι ως ανθρώπ ινα μ εταβ λη τά χα ρ α κτη ρ ισ τικά (Costa & McCrae, 1992), έχ ο υ ν ο ρ ισ τεί ως το άνοιγμα προς την εμ π ει­ ρία. η ευ σ υ ν ειδ η σ ία , η ε ξω σ τρ έφ εια , η κα λή προαίρεση - δ εκ τικ ό τη τα κ α ι η νεύ ρω σ η . Η θ εω ρ ία τω ν π έντε δ ιασ τά ­ σεων, ιδ ρ ύ θ η κ ε από ο ρ ισ μ έ ν ο υ ς ερ ε υ ν η τέ ς , π ρ ο κειμ ένου να π εριγράψ ουν την ανθρώπ ινη προσωπικότητα, το πνεύμα κ α ι το πώς αυτά επ η ρ εά ζο υ ν τη λήψ η αποφάσεων. (N e u e r & Hoeckel. 2013, Fabio & P alazzeschi. 2012). Ό λα τα παραπά­ νω χαρ α κτηρ ισ τικά είν α ι εύπλαστα κα ι μπορεί να βελτιωθούν μέσω τη ς κα τάρ τισ ης μέσα σε σ χετικά σύντομο χρ ο νικό δ ιά ­ στημα (Bar-O n, Maree.2007, Di Fabio & Kenny, 2011, Judge, 1997). 0 L o ew e n ste in (2001) σ η μ ειώ ν ει ό τι το άτομο στη­ ρ ίζετα ι στην αίσθηση του κατά τη λήψ η αποφάσ εω ν για τον εα υτό του. Α ντίθετα, σ τη ρ ίζετα ι περισσότερο σ τις γνω σ τικές α ξιο λο γή σ εις κ α ι λιγό τερ ο σε συνα ισθήμα τα του, όταν λα μ ­ β ά νει απ οφάσ εις για το υ ς άλλους. FI έρ ευ νά του στο πεδίο του επηρεασμού κα ι τη ς α νάληψ ης κινδύνου σε μία απόφαση δ ε ίχ ν ε ι ό τι οι απ οφάσ εις τω ν ανθρώπων σε επ ικ ίν δ υ ν ες κα ­ τασ τάσ εις κα θο ρ ίζο ντα ι από τις γ νω σ τικ ές α ξιο λο γή σ εις κα ι τις σ υ να ισ θ η μ α τικές α ντιδ ρ άσ εις (π.χ., φόβος, άγχος) κα ι ότι η αποστροφή κινδύνου εν μ έ ρ ει κ α θο δ η γείτα ι από συναισθη­ μ α τικές α ντιδ ρ άσ εις προς την δ εδ ο μ ένη κατάσταση. Το κα λύτερο μ έγεθ ο ς για μια ομάδα ως προς την απόδο­ ση της είν α ι ένα θέμα που πρέπει βαθιά να ερ ε υ ν η θ εί κα ι να συζητηθεί. Το μ έγεθ ο ς τη ς ομάδας επ η ρ εά ζει τη διαδικασ ία λήψ η ς αποφάσεων σε σημα ντικό επ ίπεδο. Παράγοντες που επηρεάζουν το βέλτιστο μ έγεθο ς μ ια ς ομάδας περιλαμβάνουν τον αριθμό των μελών, τον σκοπός της, τις προσδοκίες που κάποιος έ χ ε ι για την ομάδα του κα ι τα μέλη της, τους ρόλους που τα μέλη τη ς ομά δας πρέπει να εκτελέσ ουν, το ποσοστό συνοχής κ α ι τη ς δ ιασ υ νδ εσ ιμ ό τη τα ς που ε ίν α ι απαραίτητα για την κα λύτερη απόδοση τη ς ομάδας - τη λειτο υ ρ γία της - το υ ς σ τόχους τη ς (F re d rickso n & Laquinto, 1989, Branson, S teele et at, 2010). 0 Torrace (1957) επ εσήμανε ότι η επ ικοινω νία μετά - ξύ των μελώ ν της ομάδας κατά τη δ ι­ ά ρ κεια τη ς δ ια δ ι- ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ - ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2018 I ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 79