ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ Το φαινόμενο της κακοποίησης που γίνεται εις βάρος των πα ιδιών με ειδικές ανάγκες στην εποχή του σήμερα, δυστυχώς έχει αυξητική πορεία μέρα με τη μέρα. Ωστόσο, αναφορικά με την αντιμετώπισή του φαινομένου αυτού, ωφέλιμο θα ήταν να πραγματοποιούνται στρατηγικές πρόληψης όταν υπάρχουν περιστατικά κακοποίησης αλλά και πριν. Ακριβώς για το λόγο αυτό, έχει υλοποιηθεί η δημιουργία ειδικών προγραμμάτων, τα οποία έχουν ως κύριο μέλημα και στόχο τους, την ενημέρωση, την πρόληψη αλλά και την αποτροπή εμφάνισης της κακοποίησης τόσο σε παιδιά με ειδικές ανάγκες και χωρίς. Τα συγκεκριμένα προγράμματα, σχετίζονται με ολόκληρο τον πληθυσμό της εκάστοτε χώρας και «μέσα» σε αυτά εμπεριέχονται τόσο τα παιδιά όσο και μέλη των οικογενειών όπου «εμπλέκονται» σε τέτοιου είδους περιστατικά (Gonzalez, 2008). Πιο συγκεκριμένα, τον κυρίαρχο ρόλο που αφορά στην αντιμετώπιση ενός κακοποιημένου παιδιού με ειδικές ανάγκες τον κατέχει ένα κατάλληλα εκπαιδευμένο νοσηλευτικό προσωπικό, έχοντας ως πρωταρχικό του σκοπό να «κερδίσει» την εμπιστοσύνη των κακοποιημένων παιδιών.Για να θεωρείται το νοσηλευτικό προσωπικό κατάλληλα εκπαιδευμένο και καταρτισμένο οφείλει και πρέπει να κατανοεί την έννοια της κακοποίησης των παιδιών και συγκεκριμένα των παιδιών με ειδικές ανάγκες. • Η κατάρτιση την οποία πρέπει να διαθέτει το νοσηλευτικό προσωπικό είναι η ακόλουθη: • Η κατάρτιση και η ειδική εκπαίδευση αναφορικά με την κακοποίηση των παιδιών με ειδικές ανάγκες. • Η εξειδίκευση σε συγκεκριμένα είδη της κακοποίησης. • Η συμμετοχή και η παρακολούθηση των κατάλληλων σεμιναρίων και διαλέξεων αναφορικά με την παιδική κακοποίηση. Εν κατακλείδι, σύμφωνα με όλα όσα προαναφέρθηκαν, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η αντιμετώπιση ενός κακοποιημένου παιδιού με ειδικές ανάγκες ή χωρίς, δεν αποτελεί μια εύκολη διαδικασία. Πρέπει να υπάρξει η κατάλληλη και ορθή εκπαίδευση. Ωφέλιμο θα ήταν να εκπαιδευτούν κατάλληλα και παιδοψυχολόγοι, ώστε και αυτοί με τη σειρά τους να παρέχουν την κατάλληλη ψυχολογική στήριξη στα παιδιά και να τους παρέχουν μια επιπλέον χείρα βοήθειας για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Συνοψίζοντας, όπως γνωρίζουμε όλοι μας, η κακοποίηση των παιδιών με ειδικές ανάγκες και γενικότερα η παιδική κακοποίηση, έχει αρκετούς αιτιολογικούς παράγοντες, μέσα απ' το οποίο γίνεται αντιληπτό ότι δεν είναι μονάχα μια η λύση αναφορικά με τον «έλεγχό» της. Είναι ευρέως διαδεδομένο ότι, η κακοποίηση, «χτυπά» κυρίως την ψυχοσύνθεση των παιδιών με ειδικές ανάγκες το οποίο μπορεί να έχει επιπτώσεις στην μετέπεια πορεία της ζωής του αν δεν αντιμετωπισθεί εγκαίρως και ορθά. Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, η παιδική κακοποίηση χρήζει άμεσης αντιμετώπισης εγκαίρως. Οι άνθρωποι πρέπει να κατανοούν τις πιθανές προθέσεις των άλλων έτσι ώστε να μη γίνονται έρμαια κακοποίησης, προστατεύοντας με τον τρόπο αυτό τον ίδιο τον εαυτό τους. Για το λόγο αυτό, η διεξαγωγή σεμιναρίων και διαλέξεων αναφορικά με την κακοποίηση και ειδικά με την παιδική κακοποίηση, αποτελεί ένα ισχυρό «όπλο» για την ανθρωπότητα. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ • Γιωτάκος 0„ (2005). Οδηγός εκπαιδευτικών και γονέων για την ανίχνευση της παιδικής κακοποίησης, Αθήνα εκδ. Βήτα. • Γιωτάκος Ο., (2009). Κακοποίηση παιδιού και εφήβου. Αθήνα: Εκδόσεις Ιατρικές εκδόσεις Π.Χ Πασχαλίδης. • Δημητράσκου Θ., (2013), Σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων, εκδόσεις Ωκεανίδα, Αθήνα. • Κατωπόδη, Α. (2005). Παιδική σεξουαλική κακοποίηση: Οικογένεια και κοινωνία. Αίτια, ρόλοι, συνέπειες. Αθήνα: Μαραθιά. • Παναγοπούλου Π. Παιδική Κακοποίηση. INTERREGIIIA Ελλά- δα-Βουλγαρία, 2007. • Πρεκατέ, Β. (2008). Η κακοποίηση του παιδιού στο σχολείο και στην οικογένεια. Αγγλία: Βήτα Ιατρικές Εκδόσεις. • Ράρρα, Α., (2013). Νοσηλευτής και παιδί. Αθήνα: Εκδόσεις Ινστιτούτο Υγείας Παιδιού. • Χατζηφωτίου, Σ„ (2005). Ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών και παιδιών. Θεσσαλονική: Τζιόλα ΞΕΝΗ • Bolger ΚΕ, Patterson CJ. Pathways from Child Maltreatment to Internalizing problems: Perceptions of Control as Mediators and Moderators. Development and Psychopathology, 2001,13:913- 940 • Cawson P, Wattam C, Brooker S, Kelly G. Child Maltreatment in the United Kingdom: A Study of the Prevalence of Child Abuse and Neglect. London, NSPCC, 2000. • Ellenbogen, S„ Klein, B„ 8<Wekerle, C. (2014). Early childhood education as a resilience intervention fo r maltreated children. Early Child Development and Care, 184(9-10), σσ. 1364-1377. • Gonzalez, A. 8< Macmillan, H., (2008). Preventing Child Maltreatment An Evidence-Based Update. Journal o f Postgraduate Medicine, 54 (4), 280- 286 • Gross A B, Keller H R. Long-Term Consequences o f Childhood Physical and Psychological Maltreatment. Aggressive Behaviour, 1992,18:171-185 • Hogan M.A., (2012). Νοσηλευτική ψυχικής υγείας. Ανασκποπή- σεις και αιτιολογήσεις. Αθήνα: Πασχαλίδης Π.Χ. ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ |Μ
RkJQdWJsaXNoZXIy NDIzNzk3