ποι 100 r λύωρη ανάκριση που διήρκεσε όλη τη μέρα, δεν έφερε αποτελέσματα, καθώς η φοιτήτρια δήλωνε άγνοια και υποστήριζε ότι δεν είχε καμία σχέση με την υπόθεση. Τη ρώτησαν για το έγκλημα, κι εκείνη απάντησε: «Είμαι αθώα. Δεν έχω πειράξει κανένα παιδί. Ούτε προσπάθησα ποτέ να εκδικηθώ κανέναν». Ερωτώμενη αν είχε φιλικές σχέσεις με τον πατέρα του Νικο- λάκη, απάντησε: «4ε γνωρίζω το συγκεκριμένο άτομο», πράγμα που διέψευσαν όμως οι μάρτυρες. Οι πρώτες αντιδράσεις Στην Ασφάλεια της Καβάλας, οι αστυνομικοί μίλησαν και με τον θετό πατέρα τής φοιτήτριας που ήταν πραγματικά συντετριμμένος. Είπε: «Τι θέλετε να σας πω, να υπερασπισθώ την κόρη μου; Υπάρχει ένα άδολο νεκρό παιδάκι... Πώς να μιλήσω; Πού να βρω το κουράγιο να πω αυτά που θα ήθελα να εξωτερικεύσω από μέσα μου. Πατέρας είστε κι εσείς και θα πρέπει να με αντιλαμβάνεστε... Είμαι ένα ράκος. Στέκομαι στα πόδια μου με τονωτικές ενέσεις. Και ήρθα με κόπο ψυχικό και σωματικό από το σπίτι μου στην Ασφάλεια για να φέρω φαγητό στη Μάχη, την κόρη μου... Πού βρήκα το κουράγιο;». Για τις σχέσεις της κόρης του με την υπόλοιπη οικογένεια είπε: «Δεν είχαμε προστριβές. Ερχόταν σπίτι νωρίς. Ήταν κάπως ζωηρή, σαν νέα, αλλά όχι και σε σημείο να διαπράξει φόνο και μάλιστα με θύμα ένα επτάχρονο αγοράκι. Δεν είχε κακές παρέες. Δεν τη δικαιολογώ καθόλου. Ηθικά συμπαραστέκομαι στον πατέρα του παιδιού, αλλά καταλαβαίνετε πως η Μάχη είναι κόρη μου και δεν μπορώ να την αφήσω μόνη. Δεν την υποστηρίζω για την πράξη της, αν αυτή διαπράχθηκε από την Τι θέλετε να σας πω. να υπερασπισθώ την κόρη μου; Υπάρχει ένα άδολο νεκρό παιδάκι... Πώς να μιλήσω; Πού να βρω το κουράγιο να πω αυτά που θα ήθελα να εξωτερικεύσω από μέσα μου...” κόρη μου. Την καταδικάζω απερίφραστα. Άλλωστε, πώς θα μπορούσα να πάρω θέση υπέρ μιας τέτοιας πράξης και να έρθω αντιμέτωπος με την κοινωνία της Καβάλας...;». Ανάμεσα στους εξετασθέντες στην Ασφάλεια Καβάλας ήταν και ο επιστάτης του δημοτικού σχολείου. Κατέθεσε ότι είχε δει τη φοιτήτρια αρκετές φορές έξω από το σχολείο. Μάλιστα ένα απόγευμα τον ρώτησε αν είχε σχολάσει η πρώτη δημοτικού και όταν εκείνος της είπε ναι, την άκουσε να απαντά; «Αχ, κρίμα, δεν τον πρόλαβα και πάλι». Ο καταστηματάρχης έδωσε στην Ασφάλεια συγκεκριμένα στοιχεία για τη δράστιδα, λέγοντας πως μετά τον φόνο, αιματοβαμμένη όπως ήταν, πήγε στο κατάστημα επισκευής τηλεοράσεων και βίντεο, που βρίσκεται κοντά στο υποκατάστημα της Τράπεζας Πίστεως της Καβάλας και, αφού πλύθηκε, τον ρώτησε πού θα μπορούσε να πετάξει τον σουγιά που κρατούσε. Χωρίς να περιμένει απάντηση, τον έριξε στον υπόνομο μπροστά από το κατάστημα. Λίγα λεπτά αργότερα, γύρισε ξανά στο μαγαζί και είπε στον καταστηματάρχη, «εντάξει, το έριξα στον υπόνομο για να φτάσει στη θάλασσα». Ο καταστηματάρχης δεν έδωσε και τόση σημασία. Την επομένη όμως διάβασε τον τοπικό Τύπο και συνδύασε τα γεγονότα. Η γνωριμία με την Ανδρομάχη Αξ ίζει να αναφερθούν εδώ και κάποια άλλα στοιχεία γύρω από την υπόθεση. Συγκεκριμένα, ο πατέρας του παιδιού, τα δύο αδέλφια του, Βασίλης και Μιλτιάδης και ο γαμπρός τους, εργάζονταν σε οικοδομή στη συμβολή των οδών Καρανού και Αμύντα, πίσω ακριβώς από το πατρικό σπίτι της φοιτήτριας. Εκείνη καθημερινά τον προκαλούσε με τη συμπεριφορά της, ενώ γινόταν έξω φρενών και έβριζε ακατάσχετα όταν οι προ- σπάθειές της να τραβήξει τη προσοχή του προσέκρουαν στην αδιαφορία του. Αφού η εικοσάχρονη εξάντλησε κάθε τρόπο για να προκαλέσει το ενδιαφέρον του πατέρα του Νικολάκη και δεν τα κατάφερε, θέλησε στη συνέχεια να τον εκδικηθεί, αφού μάλιστα τον προειδοποίησε. Όταν οι «ενοχλήσεις» της είχαν φτάσει στο απροχώρητο, εκείνος τη συνάντησε και της είπε να τον αφήσει ήσυχο γιατί ήταν πατέρας τεσσάρων πα ιδιών. Αντί να συμμορφωθεί, η φοιτήτρια έγινε έξαλλη και άρχισε να τηλεφωνεί συχνά πυκνά στο στΐίτι της οικογένειας, ενώ δυο φορές πήγε με μια φίλη της για να βρει το σπίτι του. Δεν περιορίστηκε όμως μόνο στον εντοπισμό και την αναγνώριση του σπιτιού του ποδοσφαιριστή, επί δέκα περίπου βρά38
RkJQdWJsaXNoZXIy NDIzNzk3