Τεύχος 2018 04 307

I ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ Αλλά τι θα γίνει το πανάχραντο σώμα του; 0α το ρίξουν και αυτό σε κανένα τάφο μαζί με τους δύο ληστές,· Και στην περίπτω­ ση αυτή η Πρόνοια του θεού φρόντισε. Ένας κρυφός μαθητής του Χριστού, βουλευτής του Μεγάλου Συνεδρίου και πολύ πλούσιος, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία. που είχε διαφωνήσει με το Συνέδριο για τη σταύρωση του Χριστού, πήρε το θάρρος «καίπροσελθών τώ Πιλάτω ητήσατο το σώμα του Ίησου» (Ματθ. κ ζ' 58). Ζήτησε, δηλαδή, με θάρρος από τον Πιλάτο να κατεβάσει το σώμα του Ιησού και να το θάψει αυτός! 0 Πιλάτος επέτρεψε και ο Ιωσήφ, με τη βοήθεια ενός άλλου κρυφού μαθητή του Κυρίου, του Νι­ κοδήμου, καθώς και των μυροφόρων γυναικών, με επικεφαλής τη Μητέρα του Ιησού, κατέβασαν το πανάχραντο σώμα του Κυρί­ ου από το Σταυρό. Το έπλυναν με νερό, το άλειψαν με μύρα και ύστερα το τύλιξαν με σενδόνι καθαρό (Ίω. ιθ' 39-41). Έτσι αφού έψαλαν σύντομα και τους επικήδειους ψαλμούς, μέσα σε θρήνο και κλαυθμό, το έθαψαν σε μνημείο που ήταν εκεί κοντά στον κήπο του Ιωσήφ, στο οποίο ποτέ κανένας άλλος δεν είχε ενταφια- σθεί. Κύλησαν μία μεγάλη πέτρα στη θύρα του τάφου και έφυγαν. Καθώς λοιπόν και φέτος θα σταθούμε κάτω από τον Τίμιο Σταυρό, καθώς θα προσκυνούμε τον Εσταυρωμένο Χριστό, ας αφήσουμε την ψυχή μας να πλημμυρίσει από αισθήματα ευ­ γνωμοσύνης και αγάπης προς το πρόσωπό του. Να αισθανθούμε ότι ο αναμάρτητος Κύριος πέθανε και υπέστη τα φρικτά Πάθη για τη σωτηρία τπ δική μας, του καθενός μας προσωπικά- πήρε όλες τις αμαρτίες μας επάνω του και δέχθηκε να δώσει το αίμα του γι' αυτές τις αμαρτίες, από άπειρη αγάπη για μας. Σίγουρα τότε, θα πηγάζει από τα χείλη μας δοξολογία και ευχαριστία και θα ανάψει στις ψυχές μας ο κρυφός ιερός πόθος να τηρούμε το θέλημά του με φιλότιμο, με χαρά και με πολλή ευγνωμοσύνη. 0 Κύριος πέθανε. Η ψυχή του. που ήταν ανθρώπινη χω ­ ρίστηκε από το σώμα του. Ο Κύριος όμως ήταν θεάνθρωπος. Η θεότητα του Ιησού τι ρόλο διαδραμάτισε αμέσως μετά το θάνατο; Εδώ ευρίσκεται το μυστήριο που πρέπει να υπο­ γραμμίσουμε, γιατί έχ ει μεγάλη σημασία για όλους. Χωρί­ στηκε η ψυχή από το σώμα, αλλά η θεότητα έμεινε ενωμένη και με τα δύο, και με το σώμα και με τη ψυχή. Ως εκ τούτου, το σώμα καθώς ήταν ενωμένο με τη θ ε­ ότητα, έμ εινε άφθαρτο μέσα στον τάφο. Δεν υπέστη καμία αλλοίωση, καμία αποσύνθεση, όπως συμβαίνει με τα αν­ θρώπινα σώματα των πεθαμένων, που ύστερα από είκοσι τέσσερις ώρες αρχίζει η αποσύνθεσή τους. Η δε ψυχή του Κυρίου, χωρίσθηκε μεν από το σώμα, έμ εινε όμως ενωμένη με τη θεότητα του Χριστού κι έτσι, μετά το θάνατο, κατέβη­ κε στον Άδη, όπου συνέτριψε το κράτος του Άδου, κυρίευσε τον Άδη, «πατήσας τόν θάνατον». Ποιο ήταν το έργο του Χριστού στον Άδη; Το έργο του εκεί ήταν να ελευθερώσει τις ψυχές, που κρατούνταν δέσμιες μ έ­ χρι τότε. Όπως κήρυξε στη γη, έτσι κατέβηκε και στον Άδη για να κηρύξει μετάνοια και σωτηρία (Α ' Πέτρ. γ'18-19). Όσοι πίστεψαν στο κήρυγμά του, οδηγήθηκαν στον Παράδεισο. Πί­ στεψαν εκείνοι που έζησαν στη γη κατά το θέλημα του Θεού και συνεπώς θα Τον πίστευαν, αν ζούσαν και Τον άκουγαν όταν ζούσε και κήρυττε στη γη. Οι άλλοι έμειναν στο σκοτάδι του Άδη δια παντός, λόγω της απιστίας τους και της απροθυμίας τους ν' ακολουθήσουν τον Χριστό. Προμήνυμα της θριαμβευ­ τικής Ανάστασής του, συνεπώς, αποτελεί η εις άδου κάθοδος, λόγος για τον οποίο η ορθόδοξη βυζαντινή αγιογραφία χρησι­ μοποιεί την εικόνα αυτή (της εις άδου καθόδου του Χριστού) για να εικονίσει τη Λαμπροφόρο Ανάσταση. 72 I ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ I ΜΑΡΤΙΟΣ - ΑΠΡΙΛ ΙΟ Σ 2018