ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΩΡΕΣ Α Το φονικό ρολόι Ο Επιθεωρητής Βασιλείου έφτασε στο Πήλιο όπου ο 65χρονος Αλέξανδρος Κορνάρος βρίσκεται νεκρός στο εξοχικό του. Είχε δολοφονηθεί με χτύπημα στο κεφάλι από ένα βαρύ μεταλλικό ρολόι- αντίκα, που βρέθηκε αιματοβαμμένο στο τζάκι. Ο θάνατος του είχε προσδιοριστεί μεταξύ 10:30 και 11:00 το βράδυ ενώ το ρεύμα είχε κοπεί από τις 10:15 έως τις 11:30. Το ρολόι σταμάτησε στις 10:42. Στο σπίτι βρίσκονταν: Η κόρη του, Μαρία Ο ανιψιός του, Νίκος Η γραμματέας του, Ελίνα Ο γιατρός του, κ. Λεβέντης Καταθέσεις: Μαρία: Ήμουν στο δωμάτιό μου, έγραφα στο λάπτοπ. Μετά τις 11:30 κατέβηκα και είδα τον γιατρό να καλεί την Αστυνομία. Νίκος: Πήγα να δω τον θείο μου στις 10:40. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Δεν τον είδα. Ξάπλωσα. Ελίνα: Ήμουν στον κήπο όταν κόπηκε το ρεύμα. Όταν γύρισα, ο Νίκος ήταν στο σαλόνι. Ο γιατρός πήγαινε προς το γραφείο. Γιατρός: Ακόυσα χτύπο στις 10:50. Πήγα στο γραφείο και βρήκα τον Κορνάρο νεκρό. Κάλεσα την Αστυνομία. Το ρολόι είχε αποτυπώματα μόνο της Μαρίας και του Νίκου. Ποιος λέει ψέματα; Ποιος είναι ο δολοφόνος; Γιατί το λέμε έτσι; Αρτζιμπούρτζι και λουλάς Η γλώσσα μας φέρελπις - εύελπις - άπελπις. Και τα τρία επίθετα είναι σύνθετα ελπίς (ελπίδα). Το εύελπις είναι αρχαίο, τα φέρελπις και άπελπι,ς νεότεροι λόγιοι σχηματισμοί. Το εύελπις δηλώνει «αυτόν που γεννά ελπίδες, που μπορείς να στηριχτείς επάνω του, που υπόσχεται πολλά». Ανάλογες προσδοκίες δημιουργεί και το συνώνυμο φέρελ- πις, το οποίο από τη σύνθεσή του (φέρω + ελπίς) είναι περισσότερο διαφανές ετυμολογικά και σημασιολογικά. Το άπελπις λειτουργεί ως σημασιολογικά αντίθετο των δύο άλλων δηλώνει «αυτόν που δεν γεννά ελπίδες, που δεν επιτρέπει προσδοκίες για κάτι καλό». Μορφολογικά (στην κλίση τους) και τα τρία επίθετα παρουσιάζουν δυσκολίες. Κλίνονται: του / της ευέλπιδος / φερέλπιδος / απέλπιδος. τον I την εύελπι(ν) / φέρελπι(ν) / άπελπι(ν), οι / τους / τις ευέλπιδες/ φερέλπιδες / απέλπιδες, των ευελπίδων / φερέλ- πιδων I απέλπιδων (αλλά των ευελπίδων, πβ. Σχολή Ευελπίδων. ως ουσ.). Προέρχεται από το μεσαιωνικό ουσιαστικό αρτσιβούριον, κι αυτό από το αρμενικό arats-havoth = μηνυτής, αγγελιοφόρος. Αναφέρεται στην πρώτη εβδομάδα του Τριωδίου, στη διάρκεια της οποίας οι Αρμένιοι ακολουθούν αυστηρότατη νηστεία. Οι Βυζαντινοί αντιμετώπιζαν με εχθρότητα αυτή τη συνήθεια, μάλιστα η Μονή Μάμαντος επέμενε στην κατανάλωση αυγών και τυριού κατά τη διάρκεια αυτής της εβδομάδας, για να διαχωριστεί από την αίρεση των Αρτζιβουρίων. Η λέξη κατέληξε να γίνει συνώνυμη με την αταξία και την πλήρη ακαταστασία, γιατί οι Βυζαντινοί προσπαθώντας να ερμηνεύσουν την καθιέρωση αυτής της νηστείας, το έκαναν με πολλούς και συχνά παράλογους τρόπους με αποτέλεσμα να επικρατήσει σύγχυση. Αργότερα στο αρτζιμπούρτζι προστέθηκε η λέξη λουλάς για να ενταθεί εκφραστικά η σύγχυση. Πηγή: «tjsimainei.blogspot.com» 120
RkJQdWJsaXNoZXIy NDIzNzk3