ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΩΡΕΣ Αστυνομικό πρόβλημα Ματωμένη Ο Δημήτρης, δημοσιογράφος γνωστός για τις αποκαλύψεις του, βρίσκεται νεκρός στο γραφείο του. Στο χέρι του κρατά ένα παλιό κασετόφωνο. Η αστυνομία πατά το «play»: «Δεν αντέχω άλλο... αυτή είναι η τελευταία μου μέρα...» (Ακούγεται πυροβολισμός. Σιωπή.) Ο επιθεωρητής Βασιλείου καλεί στο γραφείο του τους τρεις ανθρώπους που είχαν δει τον Δημήτρη το προηγούμενο βράδυ: Έλενα, η πρώην σύζυγός του: «Ήρθα χθες το απόγευμα. Μιλήσαμε ήρεμα για τον γιο μας και έφυγα κατά τις 7.0 Δημήτρης ήταν θλιμμένος, κάτι τον απασχολούσε». Λίνα, η σύντροφός του: «Του πήγα φαγητό. Ήταν πολύ ήσυχος, πιο πολύ από άλλες φορές. Έφυγα λίγο πριν τις 8 γιατί είχε δουλειά. Του είπα πως θα και περάσω αργότερα να τον πάρω, μόλις τελείωνε». Αντώνης, συνεργάτης και φίλος του: «Πέρασα για λίγο από το γραφείο να του αφήσω μία μαγνητοφωνημένη συνέντευξη για την εφημερίδα. Δεν μιλήσαμε πολύ. Εγώ έφυγα πρώτος, γύρω στις 9. Άφησα την κασέτα στο γραφείο του, εκεί που βάζει πάντα τις ιδέες του για άρθρα. Ο επιθεωρητής, μετά από λίγο, λέει: «Ο φόνος λύθηκε. Δεν ήταν αυτοκτονία. Και ξέρουμε και τον δολοφόνο. Είναι ανάμεσά σας...» Ποιος ήταν τελικά ο δολοφόνος; Η γλώσσα μας άγαλμα - ανδριάντας - εικόνα Αρχικά η λέξη άγαλμα αναφερόταν σε κάθε πολύτιμο αντικείμενο που η κατοχή του γεννά χαρά, αγαλλίαση (Κατά τον λεξικογράφο Ησύχιο, άγαλμα είναι «παν. έφ'ώ τις άγάλλεται»), Στον Όμηρο είναι φανερή αυτή η σημ. όταν ο Τηλέμαχος απαντά στον Μενέλαο, που προσπαθεί να τον δελεάσει με δώρα (άλογα και άμαξα), ότι «ίππους δ' εις Ιθάκην ούκ άξομαι, αλλά σοι αύτώ ενθάδε λείψω άγαλμα» (δεν θα πάρω μαζί μου στην Ιθάκη τα άλογα που μου δίνεις· θα σου τ' αφήσω εδώ. να είναι πηγή χαράς για σένα / να τα χαίρεσαι ο ίδιος, Οδ δ 602-3). Τον 6ο αι. π.Χ η σημ. της λέξης εξειδικεύεται ως «προσφορά, δώρο για αγαλλίαση τού Θεού», δηλ. «αφιέρωμα», για να περάσει σιγά-σιγά στο «ομοίωμα θεού» και, κατόπιν, ανθρώπων, καθώς και στο πλαστικό έργο τέχνης γενικότερα (από τον 5ο αι. π.Χ.). Όσο το άγαλμα παραμένει αφιέρωμα στον Θεό ή ομοίωμά του (λεγόταν επίσης ξόανου και βρέτας}, η λέξη εικών χρησιμοποιήθηκε για την πιστή (ρεαλιστική) απεικόνιση του ανθρώπου, ενώ η λέξη ανδριάς για κάθε γλυπτή παράσταση με μορφή ανθρώπου (αρχικά ανδρός). Στους μετέπειτα χρόνους το άγαλμα παίρνει τη σημ. τού γλυπτού στη γενική του έννοια, η εικών εξειδικεύεται να δηλώνει την απεικόνιση των θείων μορφών (τριαδικής θεότητας, αγίων, οσίων κ,λπ.) για λατρευτική χρήση στην Εκκλησία, ενώ ο ανδριάς (ανδριάντας) περνά στην εξειδικευμένη πλαστική απεικόνιση ολόσωμης μορφής ανθρώπου, ανδρός ή γυναικός. Γιατί το λέμε έτσι; Για ψύλλου πήδημα Από τον πρώτο αιώνα η επικοινωνία των Ρωμαίων με τον ασιατικό κόσμο, είχε σαν αποτέλεσμα την εισαγωγή πληθώρας γελοίων και εξευτελιστικών δεισιδαιμονιών, που κατέκλυσαν όλες τις επαρχίες της Ιταλίας. Εκείνοι που φοβόντουσαν το μάτιασμα, κατάφευγαν στις μάγισσες, για να τους ξορκίσουν μ' ένα πολύ περίεργο τρόπο: Οι μάγισσες αυτές είχαν μερικούς γυμνασμένους ψύλλους, που πηδούσαν γύρω από ένα πιάτο με νερό. Αν ο ψύλλος έπεφτε μέσα και πνιγόταν, τότε αυτός που τον μάτιασε ήταν εχθρός. Αν συνέβαινε το αντίθετο -αν δεν πνιγόταν δηλαδή- τότε το μάτιασμα ήταν από φίλο, πράγμα που θα περνούσε γρήγορα. Κάποτε μια μάγισσα υπέδειξε σ' έναν πελάτη της ένα τέτοιο εχθρό με τ' όνομά του. Εκείνος πήγε, τον βρήκε και τον σκότωσε. Έτσι άρχισε μια φοβερή «βεντέτα» ανάμεσα σε δύο οικογένειες, που κράτησε πολλά χρόνια. Ωστόσο, από το δραματικό αυτό επεισόδιο, που το προξένησε μια ανόητη πρόληψη, βγήκε και έμεινε πα- ροιμιακή η φράση: «Για ψύλλου πήδημα». Πηγή: «Newsbomb» 128
RkJQdWJsaXNoZXIy NDIzNzk3