Τεύχος 2024 10 345

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ σημασίας για τη διασφάλιση της επαγγελματικής αποτελε- σματικότητας, της τήρησης νομικών προτύπων, της προώθησης της ασφάλειας των Αστυνομικών, της διατήρησης της μακροπρόθεσμης υγείας των ανακριτών και της δημιουργίας μιας κουλτούρας ηθικής και υπεύθυνης εφαρμογής του νόμου. Ψυχοσυναισθηματικές συνέπειες ανακριτών-συνεντευκτών Οι ανακριτές της Αστυνομίας, συχνά αντιμετωπίζουν μια πληθώρα ψυχολογικών συνεπειών λόγω της φύσης της εργασίας τους3. Οι ανακριτές λειτουργούν συχνά σε περιβάλλοντα με υψηλά κίνητρα, όπου η πίεση για την άντληση κρίσιμων πληροφοριών είναι έντονη. Η επιτακτικότητα να λυθούν υποθέσεις γρήγορα, ειδικά στις ποινικές έρευνες, μπορεί να οδηγήσει σε υψηλά επίπεδα άγχους. Ακόμη, οι ανακριτές έρχονται σε επαφή με άτομα που μπορεί να έχουν αποτελέσει υποκείμενο ή γενικότερα μαρτυρήσει τραυματικά γεγονότα. Οι λεπτομέρειες εγκλημάτων, βίας και θυμα- τοποίησης μπορεί να είναι συναισθηματικά δυσάρεστες, ειδικά όταν αφορούν σε αποτρόπαια αδικήματα. Επίσης, η απαιτητική φύση της εργασίας μπορεί να συντείνει στην ανάπτυξη διαταραχών άγχους και κατάθλιψης4. Οι ανακριτές μπορεί να βιώνουν διαρκείς αισθήσεις ανησυχίας, λύπης ή απελπισίας, οι οποίες επηρεάζουν τη συνολική τους ψυχική υγεία. Μπορεί εξίσου να αισθάνονται απομονωμένοι, μη έχοντας τη δυνατότητα επακριβούς διαμοιρασμού των ανακριτικών τους εμπειριών, με τον προσωπικό κοινωνικό τους κύκλο, πέραν συναδέλφων. Η φύση της ανάκρισης περιλαμβάνει την αλληλεπίδραση με άτομα που μπορεί να είναι ιδιαίτερα αντιδραστικά. Η συνεχής πλοήγηση σε αυτές τις αντιμαχίες μπορεί να οδηγήσει σε απογοήτευση, επηρεάζοντας την ψυχική ευημερία του ανακριτή. Ο φόβος του να κάνουν λάθη ή να αποτύχουν στην εξιχνίαση μιας υπόθεσης μπορεί να συντελέσει στο άγχος και τη συναισθηματική τους δυσφορία. Η συγκεκριμένη τεταμένη κατάσταση, μπορεί να οδηγήσει σε χρόνιο άγχος και - σε σοβαρές περιπτώσεις - στο Σύνδρομο Εργασιακής Εξουθένωσης5. Οι ανακριτές μπορεί να βιώσουν συναισθηματική εξάντληση, αίσθηση απομόνωσης και πτώση της επαγγελματικής τους απόδοσης. Ακόμη, οι ανακριτές μπορεί να αντιμετωπίζουν ηθικά διλήμματα, ειδικά όταν επιβάλλεται η χρήση συγκεκριμένων τακτικών, η ενασχόληση με συγκεκριμένες ειδεχθείς υποθέσεις ή όταν πλοηγούνται στο λεπτό όριο μεταξύ της άντλησης πληροφοριών και διατήρησης του σεβασμού προς τα δικαιώματα των ανακρινομένων. Τέτοια διλήμματα μπορεί να οδηγήσουν σε ηθικό διχασμό (ειδικά στην περίπτωση ανάκρισης υπόπτων-δραστών). Σε κάποιες περιπτώσεις, οι ανακριτές μπορεί να νιώσουν ενοχές ή ηθική αγωνία6. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε εσωτερική σύγκρουση, αμφισβήτηση της ηθικότητας των πράξεών τους και γενικότερη ηθική βλάβη. Η χρόνια έκθεση σε εγκληματική συμπεριφορά και απάτη από υποκείμενα, μπορεί να οδηγήσει σε κυνική και αρνητική αντίληψη περί του κόσμου6. Οι ανακριτές μπορεί να αναπτύξουν δυσπιστία και απαισιόδοξη αντίληψη περί της ανθρώπινης φύσης, ιδεολογία που μπορεί πιθανώς να προσβάλει τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Με την πάροδο του χρόνου, η δευτερογενής τραυματική έκθεση και τα υψηλά επίπεδα στρες μπορεί να συντελέσουν στην ανάπτυξη συνθηκών όπως η διαταραχή μετατραυμα- τικού στρες (PTSD)7. Συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν επίμονες τραυματικές σκέψεις σχετικά με τα συμβάντα πληροφόρησης, εφιάλτες, υπερδιέγερση και υπνικές διαταραχές, επηρεάζοντας τόσο την προσωπική όσο και την επαγγελματική ζωή. Η επαναλαμβανόμενη έκθεση στη συναισθηματική δυσφορία των άλλων μπορεί επίσης να οδηγήσει σε Κόπωση Συμπόνιας7, μια μορφή σοβαρής συναισθηματικής εξάντλησης, όπου οι ανακριτές μπορεί να χάσουν την ενσυ- ναίσθησή τους και να γίνουν συναισθηματικά απόμακροι, καθιστώντας δύσκολη την σύνδεση- συνεργασία, αλλά και βιώνοντας παράλληλο συναισθηματικό μούδιασμα και δυσφορία. Οι ανακριτές μπορεί επίσης να βιώνουν δευτερογενές τραύμα απορροφώντας το τραύμα των ατόμων που μαρτυρούν8. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αίσθηση αδυναμίας, αυξημένο άγχος και συναισθηματική αγωνία, παρόμοια με το πρωτογενές τραύμα που βιώνει το θύμα. Επιπρόσθετα, οι έρευνες μπορεί να μην οδηγούν πάντα σε μία αίσια κατάληξη, με την έκβαση/μη εξιχνίαση των υποθέσεων να συμβάλλουν σε ένα αίσθημα ανικανοποίητου. Η αδυναμία επιθυμητής κατάληξης μιας υπόθεσης, μπορεί να είναι συναισθηματικά εξουθενωτική και να αφήσει τους ανακριτές με θυμό, αίσθηση απογοήτευσης και ενοχής. Η φύση της αστυνομικής εργασίας μπορεί μερικές φορές να οδηγήσει σε επαγγελματική και κοινωνική απομόνωση9. Οι ανακριτές μπορεί να βρουν προκλήσεις στο να συζητήσουν τις εμπειρίες τους με άτομα που δεν κατανοούν τις μοναδικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν, με επακόλουθο την 55

RkJQdWJsaXNoZXIy NDIzNzk3