Τεύχος 2024 06 343

ΠΟΙΝΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ μέρισμα, ούτε φυσικά είχε αφαιρεθεί τίποτα από αυτό, έτσι αποκλείστηκε το κίνητρο της ληστείας. Την επόμενη ημέρα έγινε η κηδεία της άτυχης γυναίκας, παρουσία πολλών συγγενών και φίλων της οικογένειας. Η Ελπίδα έκλαι- γε και μιλούσε στους δικούς της για τον άδικο χαμό της μάνας της, υποστηρίζοντας όπως και άλλοι, ότι επρόκει- το για ληστεία μετά φόνου και ότι ο δράστης είχε εξαφανιστεί. Παρών στην κηδεία ήταν και ο γιος της, διαρκώς δίπλα στη μητέρα του, κρατώντας της το χέρι. Στο μεταξύ, από τις έρευνες και τις καταθέσεις, οι αξιωματικοί της Ασφάλειας δεν άργησαν να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι ο δράστης προερχόταν πιθανότατα από το οικογενειακό και συγγενικό περιβάλλον του θύματος, αφού η εκδοχή της ληστείας είχε από την πρώτη στιγμή αποκλειστεί, για τους λόγους που προανα- φέραμε. Μεταξύ των άλλων, στο Τμήμα Δίωξης Ανθρωποκτονιών κλήθηκαν προς εξέταση η Ελπίδα και ο 19χρονος γιος της. Εκείνη παρίστανε τη θλιμμένη και έλεγε ότι δεν μπορούσε να πάει το μυαλό της στον πιθανό φονιά της μάνας της, ενώ στη συνέχεια ισχυριζόταν ότι ίσως τα πάντα να είχαν σχεδιαστεί από ανθρώπους του περιβάλλοντος της, προκειμένου να καταστρέψουν την ίδια και το παιδί της. Ο γιος της ισχυριζόταν επίσης ότι δε γνώριζε τίποτρ. Ανάκριση Κατά την ανάκριση όμως όλα άλλαξαν. Οι δυο τους περιέπεσαν σε αντιφάσεις και τελικά ομολόγησαν το αποτρόπαιο έγκλημα. Πρώτος «έσπασε» ο 19χρονος και τρεις ώρες αργότερα αναγκάστηκε να ομολογήσει και η μητέρα του. Ο Υποσμηναγός αρχικά αρνούνταν ότι είχε οποιαδήποτε σχέση αλλά μόλις τον ενημέρωσαν οι Αστυνομικοί πως είχαν ομολογήσει οι άλλοι, ομολόγησε και ο ίδιος. Και οι τρεις παραπέμφθηκαν στην Εισαγγελία όπου ασκήθηκε ποινική δίωξη σε βάρος τους και έπειτα επέστρεψαν στην Ασφάλεια μέχρι να απολογηθούν στον ανακριτή. Αμέσως μετά την απολογία τους προφυλακίστηκαν. Η Ελπίδα συνέχιζε το θέατρο, επιχειρώντας να παραπλανήσει τους δικούς της ανθρώπους και παριστάνοντας ότι είχε υποστεί σοκ από το θέαμα. Καταδίκη σε ισόβια Η σοβαρότατη υπόθεση εκδικάστηκε για πρώτη φορά στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας, τον Σεπτέμβριο του 1990, και η δίκη κράτησε τρεις μέρες. Στο εδώλιο του κατηγορουμένου κάθισαν μάνα, γιος και ο Αξιωματικός της Αεροπορίας. Αν και είχαν ομολογήσει το έγκλημά τους κατά την προανάκριση, αλλά και κατά την τακτική ανάκριση, τώρα επέμεναν στην άρνησή τους, λέγοντας ότι δεν είχαν καμιά σχέση με τη δολοφονία της βαθύπλουτης Πλακιώτισσας. Ο Εισαγγελέας της έδρας Γ. Μ. τόνισε κατά την αγόρευσή του ότι πίσω από αυτή την ιστορία κρύβεται καίρια το οικονομικό στοιχείο και ζήτησε να κηρυχθούν οι κατηγορούμενοι ένοχοι κατά το κατηγορητήριο. Το δικαστήριο εξέδωσε την απόφασή του στις 28 Σεπτεμβρίου, κηρύσσοντας ένοχους τον υποσμηναγό ως φυσικό αυτουργό και την Ελπίδα ως ηθική αυτουργό σε ανθρωποκτονία που τελέσθηκε κατά τρόπο ειδεχθή, από δράστες ιδιαίτερα επικίνδυνους για τη δημόσια ασφάλεια, και επιβάλλοντάς τους την ποινή της ισόβιας κάθειρξης. Ο σπουδαστής καταδικάστηκε για ηθική αυτουργία στη δολοφονία και του επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 20 ετών, αφού του αναγνωρίσθηκε το ελαφρυντικό της μετεφηβικής ηλικίας. Οι καταδικασθέντες δεν αντέδρασαν, δήλωσαν μόνο ότι θα ασκούσαν έφεση κατά της καταδικαστικής απόφασης. Έτσι, η δίκη επαναλήφθηκε σε δεύτερο βαθμό τον Ιανουάριο του 1995, στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας. Το δικαστήριο κήρυξε και πάλι ένοχους την κόρη και τον υποσμηναγό, επι- βάλλοντάς τους την ίδια ποινή, δηλαδή ισόβια κάθειρξη. Ο νεαρός σπουδαστής αντιμετωπίστηκε από τους δικαστές με επιείκεια, αφού κρίθηκε ένοχος για άμεση συνέργεια (αντί της ηθικής αυτουργίας) στη δολοφονία της γιαγιάς του, του αναγνωρίστηκαν τα ελαφρυντικά της μετεφηβικής ηλικίας και του πρότερου έντιμου βίου και μειώθηκε η πρωτόδικη ποινή του από 20 σε 10 έτη κάθειρξης. Πηγή: Μηχανή του Χρόνου, Πόνος Σόμπολος 61

RkJQdWJsaXNoZXIy NDIzNzk3