ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΑΞΙΔΙΑ ΑΛΑΡΓΙΝΑ του Αρχιφύλακα Θανάση Καλλονιάτη Γεννημένος στη Χίο το 1972 από Λέσβιους γονείς οι οποίοι είχαν μετακομίσει εκεί λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, μοίρασε τη ζωή του στα δύο πανέμορφα νησιά του Βορειανατολικού Αιγαίου τη Λέσβο και τη Χίο. Το 1990 τελείωσε το Γενικό Λύκειο Ιππείου στη Λέσβο, όπου και διάμενε μετά την συνταξιοδότηση του πατέρα του και από επιλογή, παρόλη την διακριτική πίεση των γονέων του, δεν επέλεξε την κλασική παιδεία όπως αυτή είχε διαμορφωθεί τα τέλη της δεκαετίας του 1980 αρχές δεκαετίας του 1990. Υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό και το 1995 κατατάχτηκε στο σώμα της Ελληνικής Αστυνομίας. Τον Ιανουάριο του 2021 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Πρώτα Βήματα» στις Εκδόσεις ΑΛΦΑ ΠΙ. Μετά δύο χρόνια από την έκδοση της πρώτης ποιητικής συλλογής ,τον Δεκέμβριο του 2023 εξέδωσε την δεύτερη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Ταξίδια Αλαργινά» στις Εκδόσεις ΑΛΦΑ ΠΙ και είναι διαθέσιμη στο αναγνωστικό κοινό. Ο ίδιος αναφέρει στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης: «Σχεδόν δύο χρόνια πέρασαν από την έκδοση της πρώτης μου ποιητικής συλλογής «Πρώτα βήματα». Ξεπερνώ- ντας τις όποιες ψυχικές, συναισθηματικές «Συμπληγά- δες», ταξιδεύοντας με την δική μου «Αργώ», καταγράφοντας τούτο το ταξίδι, ήρθε η ώρα να το «χαρτογραφήσω», και να παρουσιάσω τη δεύτερη ποιητική μου συλλογή με τίτλο «Ταξίδια Αλαργινά». Ευχαριστώ τους Αρετή Παληού και Γιάννη Παληό (Εκδόσεις ΑΛΦΑ ΠΙ) για την εμπιστοσύνη τους και φυσικά να ευχαριστήσω την πολύ καλή φίλη πρώτα απ> όλα, ποιήτρια Πρόεδρο της Ένωσης Λογοτεχνών Αιγαίου Στέλλα Πετρίδου για τα όμορφα της λόγια στο πρόλογο της εν λόγω ποιητικής συλλογής». «Θάλασσα μου όμορφη, γαλήνη του μυαλού μου, χαμόγελο μου ακριβό, του κόσμου του δικού μου, λαχτάρα έχω να σε δω, τα χείλη σου να αγγίξω, και στο κορμί σου ναυαγός, ας γίνω, τη δίψα μου για σένανε, να σβήνω. Τον αφρισμένο σου θυμό, τον νιώθω στο κορμί μου, πολύχρωμη η γαλήνη σου, βάλσαμο στην ψυχή μου, στα γαλανά σου τα νερά, άφοβα βουτώ, ας χαθώ, στου βυθού σου τη παγωμένη καρδιά ας σκλαβωθώ. Ταξίδια αλαργινά, στου κύματος σου την ορμή, χαράγματα απ’ των ύφαλων σου τη κόψη, βάλσαμο η δική σου η μορφή, πάνω μου χτυπά με μανία η βροχή, μα μένω εκεί, σα σκαρί λησμονημένο, στου καρνάγιου τη στοργή». 69
RkJQdWJsaXNoZXIy NDIzNzk3