Τεύχος 2022 04 336

ΠΟΙΝΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ Ψ “Λυπάμαι γιατί έχασα τον φίλο μου, το φίδι το φωνάζω και δεν έρχεται. Κλαίω και δε με ακούει. Με έφεραν εδώ από το μοναστήρι αλλά δε γνωρίζω γιατί.” Η δ ίκη Μετά την ολοκλήρωση της προανάκρισης, η φοιτήτρια, με τη δικογραφία που είχε σχηματισθεί σε βάρος της, παραπέμφθη- κε στη Δικαιοσύνη. Η υπόθεση της δολοφονίας εκδικάσθηκε τον Μάρτιο του 1991 στο Κακουργιοδικείο Κομοτηνής, σε μια κατάμεστη αίθουσα. Μεταξύ των μαρτύρων εξετάστηκε και ο πατέρας του παιδιού, ο οποίος κατέθεσε ότι η Ανδρομάχη έβγαινε στο μπαλκόνι της και του επιδείκνυε τα στήθη της, λέγοντάς τον «ανίκανο». Δεν άργησαν να βρεθούν σε κάποιο ξενοδοχείο της πόλης, όπου συναντιούνταν έκτοτε κρυφά ανά τακτά χρονικά διαστήματα, καθώς ο 44χρονος πρώην ποδοσφαιριστής ήταν αρκετά γνωστός και δεν ήθελε να δώσει αφορμή για σχόλια αφού τρία χρόνια νωρίτερα είχε χάσει τη σύζυγό του. Στα τέλη Αυγούστου του 1989, όπως είπε στο δικαστήριο, αποφάσισε να διακόψει τη σχέση μαζί της, ενώ η 19χρονη τότε δράστιδα, ερωτευμένη σφόδρα μαζί του, τηλεφωνούσε συνεχώς στη δουλειά του. Έτσι, η φοιτήτρια άρχισε τις απειλές. «Ήταν παρθένα και δεν είχαμε κανονικές ερωτικές σχέσεις. Με πίεσε να την παντρευτώ, ήθελε μονιμότητα στον δεσμό μας» είπε ο πατέρας του αδικοχαμένου Νίκου, τονίζοντας ότι τότε η φοιτήτρια ήταν φυσιολογική στη συμπεριφορά της. Εξετάστηκε επίσης ο πατέρας της φοιτήτριας, ο οποίος είπε: «Αυτό το παιδί το βλέπω σαν θείο δώρο. Μου το έστειλε ο Θεός και θα το υπερασπισθώ με όλες μου τις δυνάμεις με κάθε νόμιμο μέσο. Το πήρα από ίδρυμα, μαζί με τον τρίχρονο μεγαλύτερο αδελφό της, και τα μεγαλώσαμε με πολλή αγάπη. Από την ηλικία των δεκαεπτά χρόνων, όταν το κορίτσι μας έμαθε ότι ήταν υιοθετημένο, παρουσίασε προβλήματα. Έγινε αντικοινωνικό, απομονωμένο, και στο σχολείο, αργότερα, το 1988, στην τελευταία τάξη λυκείου είχε παραισθήσεις. Φώναζε, νόμιζε ότι κοιμάται με φίδια, ότι βλέπει ροζ κατσαρίδες ή έλεγε πως η ίδια είναι καλόγρια. Προσπάθησα να την πάω δύο φορές σε γιατρό, αλλά δεν ήταν συνερ- γάσιμη, δεν ήθελε να την ξαναπάω και αυτό ήταν το λάθος μου». Ο πατέρας της Ανδρομάχης, από την υπερβολική αγάπη του στα παιδιά, δεν έλαβε μέτρα για τις ερωτοτροπίες της κόρης του ή την ανάρμοστη συμπεριφορά της, τόσο στο σχολείο, όπου ήταν επιθετική, έσχιζε τα απουσιολόγια και πήρε το απολυτήριο με κόσμια διαγωγή, όσο και στη γειτονιά, όπου έβγαινε στο μπαλκόνι επιδεικνύοντας τα στήθη της. Μετά την ολοκλήρωση της εξέτασης των μαρτύρων, κλήθηκε από τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου να απολογηθεί η φοιτήτρια, η οποία ήταν εντελώς αλλοπρόσαλλη, δίχως ειρμό, αλλά και εκτός θέματος. Σηκώθηκε σαν ρομπότ, πλησίασε το έδρανο των δικαστών και κινούμενη προς τα πίσω άρχιζε να ψελλίζει. «Τι έχεις να μας πεις;» τη ρώτησε ο πρόεδρος Νίκος Λεο- ντής, όταν είδε ότι μάταια προσπαθούσε να μπει στην ουσία του κατηγορητηρίου. Φοιτήτρια: «Λυπάμαι γιατί έχασα τον φίλο μου, το φίδι το φωνάζω και δεν έρχεται. Κλαίω και δε με ακούει. Με έφεραν εδώ από το μοναστήρι αλλά δε γνωρίζω γιατί». Όταν ένας δικαστής της έδειξε τον σουγιά που είχε καρφώσει στο κεφάλι του μαθητή και την ρώτησε τ ι ήταν αυτό το αντικείμενο, η Ανδρομάχη απάντησε. «Είναι μαχαίρι. Πρώτη φορά το βλέπω. Δεν έχω πια δει μαχαίρι, γιατί το ψωμί και τις σαλάτες στο μοναστήρι, μας τις φέρνουν έτοιμες». Μετά την ολοκλήρωση των καταθέσεων, ο . Εισαγγελέας της έδρας, κατά την αγόρευσή του, πρότεινε να κηρυχθεί ένοχη η φοιτήτρια για ανθρωποκτονία από πρόθεση, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία, αλλά να της αναγνωριστεί ελαττωμένη ικανότητα προς καταλογισμό. Τελικά, στις τέσσερις τα ξημερώματα της Τετάρτης 20 Μαρτίου 1991, εκδόθηκε η απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Κομοτηνής, που επέβαλε στην Ανδρομάχη κάθειρξη 20 χρόνων για ανθρωποκτονία από πρόθεση, χαρακτηρίζοντάς την ως ιδιαζόντως ειδεχθή και πέντε χρόνων για την οπλοφορία και οπλοχρησία. Κατά συγχώνευση, της επιβλήθηκε συνολική ποινή 23 ετών και έξι μηνών, από τα οποία τα 10 τουλάχιστον χρόνια έπρεπε να παραμείνει έγκλειστη στο Δημόσιο ψυχιατρείο. Όταν ο συνήγορός της, κ. Γιώργος Γιαλιτάκης, την πλησίασε μετά την απόφαση, της είπε ότι είχε πάει καλά η υπόθεση και ότι είχε γλιτώσει τα ισόβια, η 20χρονη άλλαξε ύφος και στάση. Χαμογέλασε σαν φυσιολογικός άνθρωπος και είπε: , «Επιτέλους θα ηρεμήσω» και ρίχτηκε στην αγκαλιά της μητέρας και του πατέρα της. Πηγές: "Εγκλήματα Γένους Θηλυκού στην Ελλάδα", Πάνος Σόμπολος 40

RkJQdWJsaXNoZXIy NDIzNzk3